Historia menory
Menora symbolizuje krzew gorejący, który Mojżesz ujrzał na górze Synaj. Pierwsza menora według tradycji została wykonana według instrukcji Mojżesza ze złota i umieszczano ją przed Arką Przymierza, początkowo w Przybytku, a następnie w Świątyni. Gdy Rzymianie zdobyli Jerozolimę, została przeniesiona do Rzymu i umieszczona w Świątyni Pokoju. W 455 roku Wandale złupili wieczne miasto, a menora została wywieziona do Kartaginy, z której w 534 roku przeniesiono ją do Konstantynopola. Cesarz Justynian sprawił, że wróciła do Jerozolimy, jednak zaginęła. Okoliczności jej zniknięcia nie są znane historykom. Instrukcja budowy menory jest zawarta w Księdze Wyjścia. Repliki menory znajdują się niemal we wszystkich synagogach. Najbardziej wierna replika Menory z okresu II Świątyni, powstała w Instytucie Świątyni w Jerozolimie. Można ją podziwiać od 2007 roku, gdy została umieszczona w pobliżu Ściany Płaczu. Warto wiedzie, że menorę umieszczono w herbie Izraela.
