Historia Ikon

Ikony były wykonywane według specjalnych zasad. Malowano je na drewnie cyprysowym i cedrowym, które w kulturze prawosławia zachowały święty charakter. czynność ta jest nazywana jako Ikony pisane W Rosji wykorzystywano również drewno sosny i lipy. Początkowo ikony wykonywano poprzez stosowanie wosku pszczelego i spoiwa malarskiego, co nosi nazwę techniki enkaustycznej. Niemniej jednak od szóstego stulecia zaczęto malować temperą jajową, którą otrzymywano z wody wymieszanej z żółtkiem kurzego jaja. Tkaninę gruntowano klejem z kredą lub gipsem, którą najpierw należało przykleić na deskę. Dopiero wówczas możliwe było nałożenie farby i złoceń. Ikonę zabezpieczano pokostem bądź lakierem, powstałym na bazie tłuszczy roślinnych. Na gotowe malarskie dzieło nakładało się czasem tak zwaną sukienkę. Pod nazwą tą kryje się zdobienie srebrne lub złote z otworami odsłaniającymi dłonie i lica przedstawianego świętego. Rysunek na blasze przedstawia rzecz jasna zasłonięte fragmenty ikony, były to tak zwane ikony w koszulkach. W późniejszych czasach ikony były rzeźbione w drewnie, kości słoniowej i marmurze. W późnym średniowieczu powstawały mozaiki, które stały się jednym z symboli bizantyńskiej architektury. W dziewiętnastym i dwudziestym stuleciu odstąpiono od żelaznych zasad mnichów i zaczęto malować je poprzez zastosowanie techniki olejnej. Owe żelazne zasady spisywali bowiem mnisi zajmujący się malarstwem ikonograficznym, tworząc podręczniki. Reguły dotyczyły przede wszystkim  materiału, sposobu przygotowania podłoża, techniki malowania i kolorystyki ikon.